Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

''Klimt'', Ο Ζωγράφος των Αισθήσεων''

 

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑIΝΙΑΣ ''Klimt'', Ο Ζωγράφος των Αισθήσεων'' του Raoul Ruiz

 

 

Σκηνοθέτης:Raoul Ruiz

Σεναριογράφος:Raoul Ruiz-Gilbert Adair

Ηθοποιοί:John Malkovich,Veronica Ferres,Stephen Dillane, Saffron Burrows, Sandra Ceccarelli,
Nikolai Kinski ....

Πρώτη προβολή: Ολλανδία 28 Ιανουαρίου 2006

 

 

 

 

 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού ο ζωγράφος Γκουστάφ Κλιμτ βραβεύεται με χρυσό μετάλλιο για το έργο του και συναντιέται με εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής. Μέσα από αναμνήσεις, αφηγήσεις και φίλου, ξεδιπλώνεται η ζωή του Αυστριακού ζωγράφου, με τους εντυπωσιακούς, όσο και αισθησιακούς για την εποχή τους, πίνακες και το μεγάλο πάθος του για τις γυναίκες. Οι πολυάριθμες γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή του, ο μεγάλος του έρωτας με τη χορεύτρια Λία Ντε Κάστρο και οι προκλητικοί του πίνακες, που καταδικάστηκαν στην πατρίδα του, αυτή είναι η φλογισμένη ζωή ενός από τους διασημότερους ζωγράφους...

 

Για το θέμα της ταινίας μίλησε ο επίκουρος καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Δημήτρης Παυλόπουλος.

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΣΑΡΟ ΣΤΟΝ ΛΕΝΙΝ του Herman Axelbank 1937


ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ "ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΣΑΡΟ ΣΤΟΝ ΛΕΝΙΝ, 1917"
Είδος: Ιστορική
Σκηνοθεσία: Herman Axelbank (Χέρμαν Άξελμπανκ)
Ημερομηνία Παραγωγής: 1937
Υπόθεση:
H ταινία του Χέρμαν Άξελμπανκ «Από τον Τσάρο στο Λένιν» του 1937. Την αφήγηση στην ελληνική γλώσσα κάνει ο Πασχάλης Τσαρουχάς.
Αυτή η ταινία χρειάστηκε 13 χρόνια για να ετοιμαστεί. Τα γυρίσματα έγιναν από 100 διαφορετικούς οπερατέρ στη διάρκεια της επανάστασης. Μερικές φωτογραφίες πάρθηκαν από τον φωτογράφο του τσάρου, άλλες από σοβιετικούς φωτογράφους, από το Γερμανικό επιτελείο, από πολεμικούς ανταποκριτές των γαλλικών, αγγλικών και γιαπωνέζικων στρατών κατοχής, από αμερικάνους πολεμικούς ανταποκριτές και μερικές από ιδιωτικές συλλογές.
Κάθε γεγονός που αναφέρεται είναι αυθεντικό και έχει μπει στη σωστή χρονολογική σειρά.
Ο Χέρμαν Άξελμπανκ (1900-1979) γεννήθηκε στο Novo-Konstantinov της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στις 30 Μαΐου το 1900. Η οικογένειά του μετανάστευσε στη Νέα Υόρκη το 1909. Το 1916 άρχισε να δουλεύει στην Goldwyn Pictures. Η Φεβρουαριανή Επανάσταση στη Ρωσία τον γοήτευσε και από τότε ήθελε να γυρίσει μια ταινία για την επανάσταση. Αφιέρωσε πάνω από πενήντα χρόνια συγκεντρώνοντας κινηματογραφικό υλικό των τελευταίων χρόνων της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, των Ρωσικών επαναστάσεων, και των κυβερνήσεων που ακολούθησαν.

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

Dead Man

 

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑIΝΙΑΣ Dead Man του Jim Jarmusch

 

 

 

 

Σκηνοθεσία : Jim Jarmusch


Παραγωγής : USA / Germany / Japan / 1995

Διάρκεια : 121'

 

 

 

 

 

Υπόθεση:

Τα περάσματα πάντα ανοιχτά, και ο θάνατος γίνεται θάνατος μόνο όταν το πνεύμα παραδίδεται στον τελικό προορισμό, όταν η περιπλάνηση σε τούτον τον κόσμο τελειώνει και οι αισθήσεις χάνονται στο πιο ανεξιχνίαστης φύσης ταξίδι. Και όλα αυτά κάτω απ' την μινιμαλιστική σκηνοθεσία του Jim Jarmusch, τη σκιερή φωτογραφία του Robbie Miller και τις σκοτεινές νότες του Neil Young.
Ο William Blake(Johny Depp) ταξιδεύει με προορισμό το απόμακρο και εχθρικό Machin όπου βρίσκεται αταίριαστος σε ένα πλήθος ιθαγενών με πρωτόγονο τρόπο ζωής! Η ευκαιρία για εργασία κλείνει ερμητικά, το ατυχές γεγονός τον κάνει φονιά του υϊού του Ηρώδη του χωριού αλλά και κάτοχο μιας σφαίρας στη χώρα της καρδιάς, και κάπου εκεί ξεκινάει η υπερβατική εμπειρία του θεατή, ανάμεσα σε έναν κόσμο που χάνεται, ένα μέλλον που στην κλεψύδρα του χρόνου στερεύει και όλα αυτά υπό τη στοχαστική αφήγηση του Jim Jarmusch.
Ο σκηνοθέτης συνδέει με χειρουργική λεπτομέρεια, πρόσωπα, καταστάσεις και πράγματα και στα μακρόσυρτα πλάνα του οικοδομεί το όραμα σε ένας σπουδαίας αρχιτεκτονικής δημιούργημα. Πλάνα εξαιρετικής ευφυΐας και δημιουργικότητας(όπως αυτό με το ελάφι) είναι διάχυτα παντού. Ένα στα σημειολογικά προβάλλεται άψυχη πραγματικότητα, γύρω σε ζωντανούς ανθρώπους με φτωχές διαλεκτικές ικανότητες οι οποίοι στοιχειώνονται απ' τα εφήμερα της ζωής και καταλήγουν να κυνηγούν το πνεύμα ενός νεκρού υπό τις διαταγές του αφέντη... Ο William Blake απ' την άλλη, απομακρυσμένος από κάθε εσωτερικότητας αλήθεια, και τα δόντια του να τρέμουν στην ιδέα του θανάτου παρουσιάζεται αδύναμος, όπως όλοι μπροστά στο ανώτερο, αυτό που υπάρχει έξω απ' την στενά ορισμένη πραγματικότητα τούτου του κόσμου. Αυτό ωστόσο συμβαίνει μέχρί να γνωρίσει τον "κανένα"(Gary Farmer) σε έναν ψυχοφθόρο συμβολισμό του πνεύματος που όλοι έχουν εγκαταλείψει αναζητώντας το αύριο σε υλικούς προορισμούς. Κάτι που υποστηρίζεται απ' τους διαλόγους του αλλά και τη μοναχική του φύση. Ο "κανένας" θα αναπτύξει μια φιλική σχέση με τον William Blake(με ποιητικούς συμβολισμούς) ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για το πέρασμα που θα τον οδηγήσει στον άλλο κόσμο. Αυτή η σχέση όμως είναι και ικανή να ξυπνήσει το πνεύμα του William Blake, ο οποίος αποδέχεται πλέον την ιδέα του θανάτου και περιπλανιέται συνειδητοποιημένος προς τον τελικό προορισμό...Σκοτώνοντας μία μία τις αισθήσεις του απ' τον παλιό κόσμο(έναν έναν τα ζωντανά κομμάτια του προηγούμενου του κόσμου, αυτά που εναγωνίως ψάχνουν για καπνό). Ώσπου βρίσκεται στη βάρκα, που οδηγεί στο μέλλον, που η ελπίδα χάνεται στον ορίζοντα, και το σώμα παραδίδει ύλη-αν μπορούμε να δεχτούμε την έννοια της ανυπαρξίας- ενώ απομακρύνεται περισσότερο αντικρίζει τα τελευταία του βιώματα, τον "κανένα" και τον τελευταίο των κυνηγών του, να αλληλοσκοτώνονται σε μια κατάρριψη καλού-κακού, παραδείσου-κόλασης.
Ταινία που προσφέρεται για πολύ σκέψη, όχι αντικειμενική, αλλά υποκειμενική, έτσι όπως ορίζει ο υπαρξιακός πειραματισμός που μετουσιώνει η τέχνη, αλλά περισσότερο αξίζει να την ακολουθήσεις και να τη βιώσεις μέσα απ'το πιο προσωπικό σου "είναι". Μουσική, σκηνοθεσία, ερμηνείες(αυτές δείχνουν να λειτουργούν σαν ομάδα με ακρίβεια αγγλικού ρολογιού) αγγίζουν την τελειότητα. Το μόνο που απομένει είναι να καθίσουμε απέναντι στο μέσο αναπαραγωγής, να χαθούμε σε αυτό το υπερβατικό ταξίδι, να αγγίξουμε το κενό του Jim Jarmusch και να βιώσουμε αλήθειες και ψέματα...

 

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Goya In Bordeaux (1999)

 

 

 

Σκηνοθέτης: Carlos Saura

Είδος: Δράμα, Βιογραφία

Έτος Παραγωγής: 1999 - Ισπανία- Ιταλία

Διάρκεια: 102'

Ηθοποιοί: Francisco Rabal, Jose Coronado, Dafne Fernandez, Maribel Verdú, Eulalia Ραμόν

 

 

 

 

 

Υπόθεση:

H ταινία αναφέρεται σ’ ένα καλλιτέχνη τον Francisco de Lucientes Goya (1746-1828) που ενώ ήταν εν ζωή, τα έργα του αμφισβητήθηκαν και θεωρήθηκαν σαν απλά έργα χωρίς ιδιαίτερο ταλέντο κατά την περίοδο του 18ου αιώνα. Η αριστοκρατική κοινωνία τον απέρριψε σαν ασήμαντο ζωγράφο. Ο Goya 82 χρόνων πια, ζει με την τελευταία του γυναίκα Leocadia Zorilla de Weiss και συγκεντρώνει όλα του τα έργα σαν κληρονομιά για την κόρη του Rosario. Η ζωή του Goya είναι γεμάτη πολιτικές αναταραχές, μεγάλα πάθη και έκσταση από τη δόξα. Θυμάται πως στο παρελθόν, όντας νέος και φιλόδοξος είχε διεισδύσει στην αυλή του Καρόλου του 4ου, όπου κυριαρχούσε ο πλούτος και η χλιδή. Χρόνια μετά τον θάνατο του ο Goya αναγνωρίζεται ως σπουδαίος καλλιτέχνης και εμπλουτίζει την μοντέρνα τέχνη του 19ου και 20ου αιώνα.

Ο Paco Rabal δίνει μια υπέροχη ερμηνεία σαν Goya μέσα στο δραματικό και ενδιαφέρον έργο που σκηνοθέτησαν οι Carlos Saura και Vittorio Storaro. Η ταινία ξεφεύγει από τα στενά βιογραφικά όρια, κινούμενη σε ένα ιδιαίτερα υψηλό αισθητικό επίπεδο με προσεγμένη φωτογραφία.

Για το θέμα της ταινίας μίλησε ο επίκουρος καθηγητής
Ιστορίας της Τέχνης στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας
του Πανεπιστημίου Αθηνών Δημήτρης Παυλόπουλος.